Odkrycia małe i mniejsze - La Gomera

Następnego dnia wstaliśmy skoro świt, pożyczyliśmy autko i ruszyliśmy na Objazd Wyspy Nr 2.

Właściwie większość widzieliśmy już podczas pierwszej wycieczki, dlatego tym razem postanowiliśmy skupić się na szlakach pieszych, a jakby się nadarzyła taka okazja to zahaczyć również o miejsca, które ominęliśmy poprzednio. Chcieliśmy też przejazdem wstąpić do San Sebastian, żeby kupić sobie bilet na Prom.. na La Palmę tym razem

W moim cudownym przewodniku wypatrzyłam dwie ciekawe trasy. Pierwsza z nich to położone blisko nas, akurat na drodze do San Sebastian - Las Creces.

Wyjechaliśmy wcześnie, więc wszędzie wokoło panowała cisza i spokój. Do tego słońce jeszcze nie prażyło zbyt mocno, a napewno nie robiło tego na naszej drodze, której większość przebyliśmy jadąc w chmurach.
Zaparkowaliśmy na parkingu i weszliśmy na nasz Szlak.

Las Creces - to jeden z najstarszych lasów na wyspie. I wchodząc do niego naprawdę się to czuje.
Ogólnie atmosfera tego miejsca była niesamowita. Las pogrążony w półmroku, spływająca wszędzie mgła (tzn. chmury), wąska ścieżka, a wzdłuż niej wysokie, strasznie stare drzewa. Całe omurszałe, pokryte mchem, z gałęzi zwiesząją się długie liany i ogromne pajęczyny. Do tego pada z drzew!
Więc idziesz sobie tą wąską ścieżką, wszędzie jest pusto i cicho, i ciemnawo. I czujesz się jak typowa bohater/ka horroru
Super, naprawdę super!

W ten sposób doszliśmy do polanki z drewnianymi stołami i grilami. Niestety w tej chwili są już nie używane, bowiem grilowanie tu zostało zabronione. A szkoda - bo miejsce przepiękne.

Mieliśmy do wyboru: albo iść dalej jedną z kilku ścieżek, albo zawrócić. Zdecydowaliśmy się na to drugie, gdyż zależało nam by kupić ten bilet, a nie chcieliśmy żeby nam kasy pozamykali. Pospieszyliśmy zatem do samochodu.

Jechaliśmy po bilety oczywiście na czuja, bo nigdzie nie było napisane w jakich godzinach otwarty jest punkt sprzedaży. I niestety nie trafiliśmy Nie zmartwiliśmy się tym zbytnio, bo przecież, jak stwierdziliśmy, “wszyscy na raz nie będą chcieli płynąć tym promem co my”. Po prostu pomyśleliśmy, że kupimy sobie bilet przed samą podróżą. A jak go nie dostaniemy - to już wtedy będziemy myśleć co dalej

I z tą myślą zawróciliśmy i podążyliśmy do szlaku Nr 2, czyli do lasów El Cedro.

Wyjeżdżając z Valle Gran Rey skierowaliśmy się na zachód (i rzecz jasna w kierunku północnym) i już za chwilkę dotarliśmy do pierwszego miejsca z naszego super-przewodnika (nie nabijam się z niego - naprawdę jest Zajebisty ), czyli do Chorros de Epina.

Zatrzymaliśmy się na parkingu i zeszliśmy dróżką w dół. Najpierw trafiliśmy na placyk z niewielkim kościółkiem. Standardowo, jak to w hiszpańskich wioseczkach - malutki, prosty, skromny i zamknięty . Dalej w dół i doszliśmy do poszukiwanego przez nas miejsca.

Chorros de Epina można opisać w dwóch słowach - siedem rurek wystających ze skały, z których skrapla się woda Oczywiście to bardzo ważne rurki, i bardzo ważne miejsce. Związane z tym są gomerskie przesądy.

I tak: jak chcesz znaleźć prawdziwą miłość to, jeśli jesteś kobietą, musisz napić się wody z rurek parzystych (od lewej), a jeśli mężczyzną to z nieparzystych. Jak chcesz zostać wiedźmą to napij się z tych co faceci. A jak napijesz się ze wszystkich po kolei to do końca roku wyjdziesz za mąż/ożenisz się.

Najgorsze jest to, że tablica informacyjna sama sobie zaprzecza i raz podaje, że trzeba pić z rurek parzystych, a raz (w tym samym przypadku) że z nieparzystych. I w końcu nie wiadomo co i jak. A niedopatrzenie jednak dosyć poważne - bo chcesz znaleźć swoją miłość, a tu przez błąd w tekście niechcący zostaniesz czarownicą!

Samo korytko z rurkami jest otoczone wspaniałym, pachnącym lasem, a obok niego znajduje się także kilka drewnianych stołów. Atmosfera jest wybitnie piknikowa!

My nie mieliśmy w planach grilowania, więc po nacieszeniu oczu lasem i widokami na poniższe dolinki ruszyliśmy dalej.